Kempir apam awılda turadı. Ol júdá balajanlı, haqkewil, mehriban insan. Onıń aqılǵa tolı sózlerin, mehirge tolı kózlerin júdá-júdá saǵınaman. Kempir apamnıń awılına tez-tez barǵım keledi. Lekin, bara almayman. Bir kúni ol qattı awırıp emlewxanaǵa túsip qaldı. Izinen bara almadım. Erksiz kózlerime jas kele beredi. Ózimnen-ózim mektepte de, úyde de, jolda ketip baratırıp ta alla-taaladan apajanımnıń tezirek táwir bolıp ketiwin sorandım. Onıń «Shıraǵım, qaraǵım, aynayın» dep, bizlerdi erkeletkenleri kóz aldımnan ketpeydi.

Apajanım táwir bolıp, emlewxanadan shıqtı. Bárshemizdiń quwanıshımızdıń shegi joq. Ilayım, mehriban apajanım aldımızda aman júrgey, hesh qashan awırmaǵay!

Apajanım — ol meniń altınım! Men onı sonday jaqsı kóremen, ol da meni!..

Apajanımdı Nawrız bayramı menen qutlıqlayman! Átirapıńızdaǵı adamlarǵa mehir, quwanısh, shadlıq úlestiriwden sharshamań, apajanım meniń!

Aqtotı Saparniyazova

Nókis qalasındaǵı 18-sanlı ulıwma bilim mektebiniń 9-klass oqıwshısı