Bir kúni kishkene Aza­mat ılaǵı menen oynap júrip, awıldıń shetine shıǵıp ketkenin bilmey de qal­dı. Aradan bi­raz waqıt ótti. Ján-jaǵına qaradı. Hesh kim kórinbeydi. Aǵa-apalap jıladı.

Ata-anası da qáwe­terlene basladı. Hámme jer­di izledi. Qońsılarınıń balaları da úylerinde. «Moynaq» bir nárseni sezgendey, juwırıp ketti. Birazdan soń, alıstan aldında ılaq shapqılap, izinde iyti «Moynaq» penen Azamat kiyatır. Ata-anası olardı kó­rip, quwanıp qoya berdi. Azamat ata-anasına boyın atıp, ókirip jılap jiberdi.

-Balam, seni tawıp kel­gen mına «Moy­­naq»qa raxmet!-dedi ákesi.

Ruslan JALǴASOV

Nókis qalasındaǵı 37-sanlı qánigelestirilgen mekteptiń oqıwshısı